Door:  Kees van Aert

Die eerste afspraak met Jan Swagerman – ergens in Januari 1999 – weet ik me nog levendig te herinneren. Jan had gereageerd op een advertentie van Orbit om in contact te komen met een freelance communicatietrainer. Telefonisch spraken we af om elkaar te ontmoeten in een stationsrestauratie. In het gesprek werd me al snel duidelijk dat Jan weinig op had met assertiviteit en onderhandelen en nog veel minder met ICT en hightech.

Jan deed iets met bijbelse verhalen en begrafenisondernemers. Ik haakte af! Mijn gedachten gingen naar de volgende sollicitant, die ik wat later in dezelfde restauratie zou ontmoeten. Verhalen!? Wat had ik daar nu mee? Niets toch! Nou ja, behalve dan thuis, de verzinsels die ik mijn kinderen Bas en Myrthe soms vertelde vlak voor het slapen gaan. Jan had wel iets met verhalen, zijn glunderende ogen en een eindeloze geanimeerde woordenstroom verrieden ondubbelzinnig zijn betrokkenheid.

Laat in de middag, op weg naar huis, moest ik denken aan wat Jan met zo veel overtuiging had beweerd: “een verteller communiceert betrokkenheid met zijn verhaal” en “dat staat letterlijk op z’n gezicht”. Waarom, zo vroeg ik mij af, zou dit ook niet gelden voor de ICT professionals en andere hoogopgeleide techneuten die ik zo vaak in mijn trainingen zag? Het antwoord kwam als een dreun: natuurlijk, ook voor hen! Of beter juist voor hen!

Leer mij ze kennen de programmeurs, analisten en ingenieurs! Ze verstoppen zich achter kille kreten en indrukwekkende overhead transparanten. Maar met een anekdote of een persoonlijk verhaal een klant of collega werkelijk boeien kunnen ze niet. Ik was overtuigd: verhalen vertellen vanuit een zakelijk perspectief is geen sprookje! Een communicatietrainer had ik die dag niet gevonden een verteltrainer wel.

 

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.