Door:  Kees van Aert

Door al mijn trainingen spon ik dezelfde rode draad. Ze bestond uit een vel van de flipover waar ik met grote letters boven had geschreven: 3 dimensies. Daarna volgden met enige tussenruimte de begrippen: sympathie, kennis en autoriteit. Aan het begin van het programma, kort na het voorstellingsrondje, splitste ik de groep deelnemers in drieën, gaf elke groep een stift en een leeg vel, en de opdracht in een korte brainstormsessie de impact van voornoemde dimensies in zakelijke contacten te bespreken. Iedere groep een aparte dimensie. Na een kwartier volgde dan een terugkoppeling naar de hele groep waarbij ik vragen en commentaren probeerde los te weken. Letterlijk met de rode stift in de hand rondde ik dan af door elke dimensie van een trefwoord te voorzien.

Sympathie werd belangrijk gevonden, men vond het de smeerolie van het zakelijk gebeuren. Gesprekken lopen zo veel makkelijker als het een beetje klikt. Zaken als oogcontact houden, de ander uit laten praten, afspraken nakomen versterken allemaal de sympathie. Dit zijn zaken waaraan iedereen bewust kan werken. Een gesprek zonder sympathie is mogelijk maar niet plezierig. Mijn trefwoord hier was gevoel.

Kennis als dimensie vond men over het algemeen nogal vanzelfsprekend. Het is de basis van ieder zakelijk contact. Naast inhoudelijke kennis of deskundigheid bestaat er natuurlijk ook potentiele kennis of lerend vermogen. Dit laatste werd nogal eens vergeten. Een gesprek waarbij de kennisdimensie onvoldoende is, wordt inhoudsloos en in zakelijk perspectief niet voorstelbaar. Het trefwoord dat ik hier gebruikte was verstand.

Het begrip autoriteit zorgde voor meer opwinding. Soms werd het verward met autoritair. Dit laatste begrip heeft echter een duidelijk negatieve klank. De link met kennis werd vaak gemaakt. Zo kan een bepaalde persoon een autoriteit op een specifiek vakgebied zijn. Ook formele autoriteit werd regelmatig genoemd. Hiermee doelde men op iemands plaats in de organisatie bijvoorbeeld CEO of afdelingshoofd. Vaak echter moest ik wijzen op wat ik gespreksautoriteit zou willen noemen. Hiermee doelde ik dan op zaken als leiding, sturing en initiatief durven nemen. Zonder deze vorm van autoriteit worden gespreksdoelen onvoldoende of nooit behaald. Deze dimensie werd door mij wil gedoopt.

Tijdens rollenspelen en analysemomenten verwees ik frequent naar het vel met de 3 dimensies. Op het eind van de training verdwenen ze in mijn tas om er bij een vervolgsessie als eerste weer uit te komen.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.