Door:  Kees van Aert

De oude airco in mijn kamer maakt een tering herrie en de koude luchtstraal staat precies op mijn bed gericht. Een grote hagedis verdwijnt achter de airco telkens als het licht aan gaat. Ons huis heeft een muur en een stevige poort en ligt in een bevoorrecht gedeelte van de stad. Twee bewakers hangen constant rond op de oprit. Ze zijn erg gedienstig en dragen mijn tassen naar en van de auto. Als we de poort uitrijden wordt er zelfs gesalueerd! Ook ‘s nachts is er bewaking, letterlijk met het geweer in de hand! Als ik buiten de poort ga voor een wandeling loopt er een bewaker bij me in de buurt.

Indien ik ergens heen wil gaan bel ik Salim, mijn chauffeur. Salim is een Christen. Een ketting met kruisbeeld bungelt aan de binnenspiegel in zijn auto. Hij rijdt me heen en weer tussen ons huis, het trainingscentrum en het Makro hoofdkantoor. Het hoofdkantoor is een soort villa ergens in de stad tijdelijk ingericht als kantoor. De eerste “store” wordt namelijk nog gebouwd en zal binnen enkele maanden worden opgeleverd.  Dan zal er ook een nieuw hoofdkantoor verrijzen.

De trainingen zelf vinden plaats op het complex van Lahore University of Management Sciences. Een van de beste academische centra in het land. Een fraaie locatie met state-of-the art voorzieningen. De trainingszaal is een soort grote collegezaal met oplopende banken. Niet echt ideaal voor een training. Ook is er geen natuurlijk daglicht. Dit maakt de training extra vermoeiend voor iedereen. Een van de deelnemers is een ex-militair. Bij alles wat ik hem vraag klinkt een stevig “yes sir!” De meesten kunnen zich goed in het Engels redden. Soms is men echter moeilijk te verstaan vanwege intonatie en klankkleur. Dit betekent dan weer extra vragen wat er gezegd werd. Zeker in rollenspel of analyse is dit erg vermoeiend.

Als Salim me na een trainingsdag weer binnen de muren van onze compound afzet, neem ik eerst een douche. Ik doe mijn ogen dicht en voel de waterstraal op mijn huid. Ik probeer me te herinneren wat ik onze kok de vorige avond had gevraagd om voor vandaag te bereiden. Ik weet het niet meer. Impressies van de Pakistaanse miljoenenstad en de voortgang van het trainingsprogramma dat ik verzorg vechten om aandacht.  “Waar ben je nu toch in godsnaam terecht gekomen?” zeg ik vervolgens hardop en lachend tegen mezelf.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.