Door: Kees van Aert

Het management team van een ICT dienstverlener in Vianen had me gevraagd als procesbegeleider. De aanleiding was de verplaatsing van de activiteiten naar een nieuw kantoorpand aan de andere kant van de A27. Naast deze fysieke vernieuwing wilde men in een brainstormsessie ook de business activiteiten eens tegen het licht houden. Alles kon gezegd worden, heilige huisjes zouden niet worden ontzien. Het was mijn taak om het proces op gang te brengen, de voortgang te bewaken en de uiteindelijke resultaten en actiepunten samen te vatten. Als locatie was gekozen voor een hotel ergens in Midden-Brabant. De start was na de lunch en na het diner was er een avondsessie.

Ter voorbereiding had ik de deelnemers verzocht om de volgende vragen zo concreet mogelijk te beantwoorden. Kijkend naar “jullie verhuizing”:

1)      Wat moet absoluut mee of wat zijn de kroonjuwelen zogezegd?

2)      Wat moet zeker niet mee of zou moeten worden afgebouwd?

3)      Wat zou moeten worden aangeschaft of waarin zou moeten worden geïnvesteerd?

Elk antwoord moest apart op een briefje worden geschreven, zonder verdere toelichting en zonder naamsvermelding. Aan het begin van de sessie vroeg ik de deelnemende managers hun briefjes symbolisch te deponeren in respectievelijk een verhuisdoos, een prullenbak of een winkelmandje. Vervolgens werden deze attributen een voor een door mij geleegd en de inhoud gesorteerd. Toen was het aan de deelnemers om vragen te stellen en toelichtingen te geven.

Tijdens deze fase van het proces liepen de emoties flink op. Een lach, een traan, bijval en zelfs weglopen; alles kwam voor. Als procesbegeleider had ik daar mijn handen vol aan. Soms was het buitengewoon verleidelijk om ook inhoudelijk betrokken te raken. Maar zoals een verhuizer ook niet bepaald wat er in de doos moet, mocht ik mij ook niet met visie, missie en imago bemoeien.   Oftewel: verhuizer blijf bij je doos!

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.