Door: Kees van Aert

Centraal in het Brabantse dorp waar mijn ouders beiden geboren en getogen zijn stond een Christusbeeld. Op zondagmiddag fietsten we daar als gezin wel eens langs op weg naar mijn grootouders. Misschien staat het beeld er nog wel. Mijn grootouders zijn al jaren overleden dus in het dorp kom ik niet meer.
Een witte Christus stond met uitgestrekte armen op een soort sokkel. De bevolking van het dorp als het ware omarmend. Op de sokkel stond met gouden letters: “Ik ben de weg de waarheid en het leven.” Christus als coach van het hele dorp.
Wat moest ik als 10-jarige met deze zware woorden? De weg die kende ik dat was het fietspad naar opa en oma. De waarheid kwam van papa en mama want die logen nooit. En het leven dat ging eigenlijk vanzelf straks spelen met neven en nichtjes en morgen weer naar school.

Nu bijna 40 jaar later werk ik als personal coach. In intakegesprekken vertellen wildvreemden me waar het misloopt met hun communicatie of carriere Soms vallen er daarbij zelfs tranen! Wat kan ik doen? Hoe ga ik daar nu mee om? Wat moet ik kiezen? Cruciale vragen die me gesteld worden. Als coach heb ik geleerd dat ik dit soort vragen helemaal niet kan beantwoorden. Ik ken de wegen niet ik heb de waarheid niet in pacht en het leven zit telkens vol verrassingen!

Er zijn geen uitgestippelde wegen naar succes of geluk die zich voor ons uitstrekken. Het pad ontstaat alleen door het gaan! Het ligt achter ons en bestaat enkel in retrospect.Terugkijkend ziet de woudloper waar hij is geweest. De platgetrapte vegetatie markeert zijn pad. Dit zegt echter niets over waar hij heen moet gaan.
Voor ons ligt een woud van beslissingen waar we ons steeds een nieuwe weg doorheen moeten zien te banen! Hier ligt mijn toegevoegde waarde als coach. Anderen stimuleren en helpen om beslissingen te nemen. Soms kan er daarbij lering getrokken worden uit de hobbels en valkuilen in de reeds afgelegde route.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.